پس از نزدیک به ۴۰ سال جنگ بی‌وقفه، صلح و بازسازی به آرامی به آنگولا می‌رسد. در هوامبو، دومین شهر بزرگ آنگولا، ۵۵ کودک در یتیم‌خانه اوکوتیوکا تحت مراقبت سونیا فریرا هستند. دوست‌پسر او، ویلکر فلورس، نوازنده گیتار دث متال است که از صداها و ریتم‌های این موسیقی هاردکور به عنوان راهی برای شفا استفاده می‌کند؛ یا به قول سونیا، «برای پاکسازی آوارهای به جا مانده از تمام این سال‌های جنگ». این مستند بلند تلاش‌های ویلکر و سونیا را برای برپایی اولین کنسرت ملی راک آنگولا دنبال می‌کند که اعضای شاخه‌های مختلف صحنه هاردکور آنگولا را از استان‌های مختلف گرد هم می‌آورد؛ همه این‌ها در میان ویرانه‌های بمباران‌شده و میادین مین شهر زمانی باشکوه هوامبو رقم می‌خورد.